Κομπάζει η οργή

Ηρέμησε λίγο η απώλεια συνοχής της μνήμης, λογικά θέλει και κάτι έξτρα. Μπήκε λίγο στα χρώματα η μεμβράνη της σφαίρας της πραγματικότητας, και θέλω λιγότερο να με σκοτώσω από τους πόνους. 

Τους συνήθισα λίγο αυτούς, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να πηγαίνω κόντρα στα μπράτσα. Τους έκαψα, λέει τους τένοντες! Οι καρποί με αγχώνουν, αλλά αν πούμε ότι τα ένστικτα έχουν κάτι σαν υγρούς στερεούς, μαζί, μοχλούς, τότε αυτοί είναι η τέχνη, η επιστήμη, η πολιτική και ο αθλητισμός. 

Η πολιτική είναι κουλτούρα, ο τρόπος ζωής. Συμφωνώ απόλυτα με το φίλο Γιώργο! Βλέποντας, συγχρόνως, ότι λειτουργώ στην τέχνη και στην επιστήμη, γυρνάω το μάτι μου λοξά και βλέπω μία ταμπέλα Νέον να μου φωνάζει "μπες και στην άθληση!". Την αλήθεια ένα χρόνο τώρα και πλέον, κάνω χάθα γιόγκα. Επένδυα στο σώμα μου, να μπορεί να λειτουργεί στο πεδίο, μακροπρόθεσμα. Ό,τι μου πει ο γιατρός θα κάνω.

Το καλό είναι ότι είμαι αρκετά σκληρή για να μην έχω πονοκεφάλους από τους συνεχόμενους πόνους στα χέρια. Ο πατέρας μου μάλλον ήθελε γιους. Όμως δεν παύω να είμαι γυναίκα! Μάτια που κλαίνε μην τα πιστεύεις, είναι επικίνδυνο, λέει, να τα αγαπάς, και το κλάμα είναι μία ώσμωση μέσα στο κλειστό μας κύκλωμα της μάζας!

"My precious love will only come from above"

'Όταν δεν συμβαίνει έρωτας, μπορούν να συμβούν πολλά άλλα πράγματα!'