Και χωρίς οργή

Προς το παρόν ας το αποφασίσω να μαζέψω τα μούτρα μου από το πάτωμα, από τους ασταμάτητους πόνους στα χέρια. Ας κατανοήσω τί ακριβώς σκίστηκε από τη σφαίρα της πραγματικότητας μου, πόσο βαθιά στη συνομωσία μπαίνω στην φαντασιακή πραγματικότητα..και βλέπω έναν έλεγχο της.

Ξεσκίστηκα ψυχή τε και σώματι, κι εύχομαι μετά τα βλαστοκύτταρα να νιώσω καλύτερα!

Η αύξηση του stelazine βοήθησε, αλλά δεν δείχνει αρκετή. Ψυχραιμία θέλει, γιατί ναι η η αίσθηση είναι να τα μπουκώσεις όλα μπας και σωθείς από τους σωματικούς πόνους! 

Καθόλου αλκοόλ και χημείες, συνθετικά, εδώ. Σε αυτήν τη φάση εννοώ, και η υπέρβαση είναι ωραίο όταν έρχεται από φίλους! Προσωπικά, μην μου πάρεις το νερό και απόλυτα νηφάλια από χημείες, κτλ.

Να περιποιείσαι και να συμμετέχεις, οι καλύτερες συμβουλές που μου έχουν δώσει. Προς το παρόν η περιποίηση δείχνει τέτοιο βάσανο όσο οι καμένοι τένοντες.

"Είναι μερικοί συγγενείς που καταφθάνουν!"