Άλλο ένα πρωινό

Όντως συνηθίζεις τους πόνους σιγά σιγά. Θα μας πάει σαν ασθενοφόρο μια ζωή, φωνάζοντας μαμά. Δύσκολη η εποχή μας. Hard core. Είχα και το τρίμηνο μνημόσυνο ενός συναδέλφου. Το Νεκταράκι μας, μας άφησε! Μαχητής και βασικός, και αυτός, για το έργο. Τί οι στενοχώριες, τί όπου φτωχός και η πάλη του, τί οι ηρωισμοί, κάπως έτσι φεύγουν οι καλοί. Ο ορθοπεδικός μου με δούλευε όταν του είπα ότι είχε αδρεναλίνη το έργο με τη μεταφορά των αρχαίων, και πολλά άλλα πράγματα. Τί να πεις βέβαια σε έναν άνθρωπο που έχει κάνει σε νοσοκομεία! Αυτοί και αν είναι ήρωες! Πριν το μαμά μου, λες γιατρέ μου.

Εύχομαι να μην χρειάζεται να κρατήσω μόνιμα αυξημένη τη δόση του αντιψυχωσικού! Δεν είμαι ακόμα σταθερή και τα πρώτα συμπεράσματα θα βγουν όταν τελειώσει η αναρρωτική κι επιστρέψω στη δουλειά. Προς το παρόν, σήμερα είναι η δεύτερη συνεδρία θεραπείας με τους μαγνήτες.

"Με αργές κινήσεις να σηκώνεσαι"