Reality

Ομολογουμένως ο συνδυασμός ψυχικής και σωματικής νόσου είναι αφόρητος. Η σκέψη δεν μπορεί να αποφασίσει πού θα στρέψει, να ξεσκίσει, να ανακουφιστεί. Κάπου εδώ η υπομονή γίνεται αρετή. Χάνει κάθε αξία μπροστά στην ανάγκη για ανακούφιση.

Λεφτά, λεφτά, λεφτά και στο τέλος δεν έχεις ούτε αυτά για να γίνεις καλά. 

Ευτυχώς και αυτοί που εκνευρίζεις μέσα στα ρούχα σου και στέλνουν κάνα κρακ στον τένοντα και λες 'ρε μπας και σώθηκα!;' Παροδικό είναι, μην χαίρεστε. Διαφορετικά θα στέλναμε όλοι καράτε με τη σκέψη.

Το προσπάθησα να επιστρέψω στη δουλειά όμως έγινα πιο υστερική από όλους τους αποφασίζοντες από τους πόνους. Τρέχοντας γύρισα σπίτι με μία 20ημερη να ξεγελάσω την οργή μου. 

Πες μου εσύ μισθωτέ αν μπορείς να τα βάλεις με τα αφεντικά σε έναν τραυματισμό! Και δεν θέλω να σκύψω το κεφάλι, όμως τα χέρια μου με την σκέψη μου τα ξέσκιζα  μέχρι να έρθει ο πατερούλης μου να με πάρει. 

Γράφω και πονάω και δεν ξέρω τί να κάνω. Εύχομαι απλά όταν κάνω τα βλαστοκύτταρα να με ανακουφίσουν!

"Κανείς δεν θα σου πει ευχαριστώ"